Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 08/12/2016
Πήγαινε κάθε χρόνο στην Αγιαγάθη αρµατωµένος για πάρα πολλά χρόνια από πολύ παλιά, πριν το 1900 µέχρι που πέθανε, το 1941. Πήγαινε τις πιο πολλές φορές µε τον Γκαµίζα.
«Δεν τον ένοιαζε για κανένα άλλο γλέντι», λέει η κόρη του η θεία-Βασιλική η Μπερερή (του Νιόνιου του Μπερερή χήρα) «αλλά την Αγιαγάθη την τράβαγε το αίµα του. Δεν έχανε καµία χρονιά το πανηγύρι. Είχε δική του στολή και άρµατα-µεγαλείο πράµα.
Πηγαίναµε οικογενειακώς µε το άλογο. Είχε δικό του άλογο και ένα πουλαράκι. Έβαζε ένα κοφίνι στη µία πλευρά του αλόγου και ένα στην άλλη πλευρά και δύο-δύο τα παιδιά του σε κάθε κοφίνι και ανεβαίναµε.
Στην Αγιαγάθη άνοιγε βελούχι από φτέρες και πούλαγε ούζο, κρασί και λουκούµια στους πανηγυριώτες. Εγώ και η µάνα µου το κρατάγαµε, ο πατέρας µου γλένταγε...»
- Τι δουλειά έκανε ο πατέρας σου;
- Ήταν ξωµάχος. Είχε µεγάλη περιουσία, αλλά ήταν πολύ σκληρή δουλειά, χωρίς διάφορο. Είχε περιβόλι, κτήµατα, έβαζε καπνό, µελιτζάνες, αγγούρια, ντοµάτες, αγκινάρες. Τις µελιτζάνες τις πέρναγε από βούρλο και τις πουλάγαµε. Η γη δεν απέδιδε, δεν υπήρχαν τα νερά, ποτίζαµε µε το κάργο, µόλις έριχνες το νερό η γη άνοιγε και πάλι σωνότανε. Στο κτήµα στην Αγία Παρασκευή, έφτιαχνε τραγάτα µε µια σκάλα ξύλινη δεµένη µε βούρλα. Εκεί κοιµόµαστε όλοι το καλοκαίρι και σηκωνόµαστε στις 2 το πρωί, να πάµε για καπνό.
Ακόµα, ο πατέρας µου πήγαινε στα χωριά µε το άλογο και πουλούσε ψάρια σε κασέλες µε πάγο. Έδινε τα ψάρια και του δίνανε τραχανά, τυρί, στάρι και καλαµπόκι. Τον παίρνανε και στα µποστάνια για εκτιµητή, τους έδειχνε ποια καρπούζια είχανε γίνει για να τα βγάλουνε. Τα καταλάβαινε από το κοτσάνι.
Αλλά, µετά τον πόλεµο, µόλις άρχισε η κατοχή, δεν βρίσκαµε στάρι κι ο πατέρας µου αρρώστησε από το στοµάχι του, γιατί τον πείραζε το καλαµποκίσιο ψωµί. Όλο τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ήταν άρρωστος από το στοµάχι του.
Έφτασε κι ο καιρός της Αγιαγάθης και ο πατέρας µου ήταν στο κρεβάτι. Ήρθε η παρέα του τον σήκωσε και τον έντυσε.
- Δεν θα γίνει πανηγύρι χωρίς εσένα, του είπανε.
Αυτό του έδωσε δύναµη, πήγε στην Αγιαγάθη, βρήκε την ευθυµία του, χόρεψε, γλέντησε. Χόρευε πολύ ωραία, στα νύχια.
- Ποιο τραγούδι του άρεσε περισσότερο;
- Αγκινάρα µε τα αγκάθια. Και άλλα βέβαια.
- Ποιο τραγούδι του άρεσε περισσότερο για χορό;
- Η καρακάξα.
"Μετά το πανηγύρι εκείνης της χρονιάς", συνεχίζει η θεία-Βασιλική, "έβγαλε τη φωτογραφία που σου δίνω. Γι’ αυτό είναι έτσι κοµµένος και αδύνατος. Λίγο αργότερα πέθανε, 73 χρονών.
- Τον πείραζε το παρατσούκλι του;
Η θεία-Βασιλική γελάει.
- Στο Αιτωλικό µας βαφτίζουν δύο φορές µία στην κολυµπήθρα και µία στη ζωή. Μουλέους µας ήξερε ο κόσµος, δεν µας πείραζε.
- Θυµάσαι κάτι πολύ όµορφο από τα γλέντια του µπάρµπα-Γεράσιµου στην Αγιαγάθη;
- Θυµάµαι τα χαράµατα, στην παντουνάδα. Τα χελιδόνια και τα σπρουίδια (σπουργίτια), πετούσαν ψηλά στον ουρανό, κελαηδάγανε και κάνανε χαρούλες. Ο πατέρας µου και η παρέα του γύριζαν στους δρόµους του Αιτωλικού και τραγούδαγαν:
Εσείς πουλιά του
κάµπου και της Ρούµελης
εκεί ψηλά που πάτε για χαµηλώστε
για να σας δώσω γράµµα,
γράµµα και γραφή
να δώστε της καλής µου
και της µάνας µου.
Εδώ στα ξένα που ’ρθα µε παντρέψανε
Μου δώσαν µια γυναίκα, κόρη µάγισσας
Μαζεύει τα καράβια και δεν αρµενούν
Εµάγεψε και µένα και δεν έρχοµαι.
Όταν κινήσω να έρθω αέρας και βροχή
Κι όταν γυρίσω πίσω ήλιος ξαστεριά.
Σελώνω τ’ άλογό µου και ξεσελώνεται.
Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα ή να κατεβάσετε και ηλεκτρονικά την έκδοση ή τις εκδόσεις της εφημερίδας που θέλετε εδώ
- Πανηγύρι Αγι Αγάθης
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου